Junior Journalist 2017, onze laureaten!

24/01/2017 Harelbeke

De deelname van heel wat leerlingen aan “de Junior Journalist-wedstrijd van het Davidsfonds” is in GUSCO Harelbeke een traditie. Dit jaar stond hij volledig in het teken van "HOE GROEN IS ONZE BLAUWE PLANEET?" 
Op zaterdag 21 januari was er proclamatie van de Junior Journalist-wedstrijd in de Budafabriek in Kortrijk. Er werd voorgelezen uit het werk van de winnaars die elk een boekenpakket in ontvangst mochten nemen. Er waren 152 geselecteerde inzendingen uit Kortrijkse en Harelbeekse scholen waaruit een jury 9 plaatselijke laureaten selecteerde. Maar liefst twee van de laureaten kwamen uit Harelbeke: Thomas Colpaert (H 201) en Adrian Florin Hostiuc (H 205). Proficiat aan beide laureaten!

Hieronder kan je de winnende teksten nog eens lezen.

De vergeten wereld

Mathis is 15 en woont in de stad Detroit. In Detroit is er niet veel groen en daarom beslist de leerkracht van Mathis een excursie te maken met heel de klas. Ze vliegen naar Ijsland: een land met extreem koude temperaturen, ’s nachts een spectaculaire sterrenhemel en een enorme verscheidenheid in ecologie. De leerlingen krijgen de taak om zoveel mogelijk informatie over Ijsland op te zoeken. De volgende dag vindt Mathis een website waar alles opstaat over Ijsland. Omdat Mathis een “ curieuzeneus ” is maar ook een expert in computers, gaat hij op “het diepe web”. Het diepe web is de duistere kant van het internet. Je vindt er allerlei illegale dingen. Van drugs tot en met illegale valse pasports. Er staan ook super normale dingen op. Mathis typt het woord “ Ijsland ” in. Op de eerste website vindt hij nog redelijke normale dingen. Mathis graaft dieper en dieper. Tot hij een website vindt over krantenartikels die verband zijn door de Ijslandse overheid. Gelukkig zijn die krantenartikels vertaald naar het Engels. Hier zijn er een paar krantentitels : “ Man verdwijnt in grot! ”,” 100 vermiste mensen ”,”Man claimt een doorgang te hebben ontdekt naar een ander wereld. “. Hij leest een paar artikels en vindt iets over “ the hollow earth theory “. Mathis zoekt meer informatie over deze complottheorie. Hij komt erachter dat er in de middeleeuwen een ontdekkingsreiziger met zijn team en al zijn schepen een expeditie deed naar Antartica. Hij vond daar ook een heel diep gat in de grond. Er stond ook in dat er zeer waarschijnlijk een ander gat zou moeten zijn bij de Noordpool. De theorie vertelt dat de aardebol niet solid is, maar hol vanbinnen en dat er een heel diep gat zou zijn bij de polen en dat in onze aarde een … Toen gaat de elektriciteit uit voor heel de stad Detroit. Mathis gaat die dag vroeg slapen, want hij moet morgen vertrekken. De volgende dag breekt aan, Mathis is super blij, maar ook super zenuwachtig tegelijk. De meester zou alles vertellen, over wat ze zullen doen tot en met waar ze slapen. De meester vertelt over een immens grot dichtbij de hotel waar ze overnachten. Voordat ze in het vliegtuig stappen, mogen de leerlingen hun gsm gebruiken. Mathis zoekt de grot op. Ze heeft wel een hele rare naam “ hættuleg hellir ” wat in Ijslands “ de gevaarlijke grot “ betekent. Mathis is geschokkeerd. Eerst gelooft hij niet wat de meester vertelt, maar nu is hij van gedachte veranderd. Ze zijn ’s nachts gearriveerd. ’s Nachts kijken ze naar de mooie in sterren bedekte hemel. Mathis sluipt die nacht naar de grot. Hij wilt zien of daar echt een doorgang is naar een ander wereld. Mathis is zeer benauwd. In de grot is het heel donker, gelukkig heeft hij zaklampen meegenomen. Hij heeft een soort van kaart gedownload van het diepe web. Het toont de weg naar de andere wereld. Plotseling valt Mathis in een heel diep gat. Hij verliest het bewust zijn. Mathis wordt wakker tussen twee reusachtige bladeren. Hij denkt : “ Ben ik nu aan het dromen? ”.Na een tijdje beseft Mathis dat hij niet aan het dromen is en dat de complottheorie van “ the hollow earth “ echt is. Hij ziet allerlei planten en dieren die hij nog nooit van zijn leven gezien heeft. Mathis raakt in paniek omdat hij niet weet hoe hij vandaar weg moet. Er zijn daar niet alleen planten en dieren, maar ook dinosaurussen! Hij verstopt zich tussen een paar rotsen en bedenkt een plan. De ecologie is hier super divers en enorm. Planten en dieren die al lang uitgestorven waren, leven daar nog. Dieren die klein zijn, zijn daar reusachtig en er zijn ook vleesetende planten. Mathis heeft een plan, hij verzamelt zoveel mogelijk lianen om terug naar boven te klimmen. Zijn plan is gelukt en Mathis is nu in de grot. Ondertussen is het 3 dagen later. Gelukkig waren daar vruchten en water. Mathis gaat terug naar het hotel. Hij aarzelt of hij het zou vertellen aan de anderen. Hij denkt “ Deze wereld is al zo vuil gemaakt door de mensheid, maar met deze wereld gaat dat niet gebeuren!”. De leerkracht is super blij dat hij terug is. Mathis zegt dat hij verdwaald was in de grot en dat hij eten en water in zijn rugzak had. Vanaf dat moment doet Mathis alles om het milieu te helpen. Hij besluit elke jaar terug te keren naar die plaats. Veel jaren later wordt hij de minister van ecologie in de Verenigde Staten van Amerika.

Florin Adrian Hostiuc – H205M – Guldensporencollege Harelbeke

De vuilbak was te ver

Ik hoor gerommel, ik zit hier in een kist met talloze soortgenoten bij me. Niemand weet wat er aan het gebeuren is. Plots hoor ik een luid getoeter. Ik heb het al door, we zitten in een vrachtwagen. Blijkbaar ben ik niet de enige die dat heeft opgemerkt. Er ontstaat grote paniek die zich kan meten met paniek die losbarst als een schip zinkt. Zo chaotisch is het. Iedereen is ongerust. Plots roept iemand: “We kunnen niets doen, wachten is de enige optie!”. Met gierende banden stoppen we bruusk. Iedereen vliegt door en tegen elkaar in de kist en er is zelfs één iemand die openspat, voor hem is het hier al gedaan. Plots komt een lichtgolf door de kist en iedereen is verbaasd. De kist wordt achteruit getrokken en met behulp van een karretje ergens heen vervoerd. Door de frisse geur heb ik het idee dat we ergens binnengekomen zijn. Dan zwaait de kist open en worden we er allemaal stuk voor stuk uitgehaald en samen in een ijskoude frigo geplaatst. Omdat de frigo een transparante deur heeft, kan ik me situeren. Ik zit in een tankstation. Vijf minuten later stapt de chauffeur terug in de vrachtwagen en trekt op als een windhond. De dagen gaan voorbij, af en toe klinkt de bel en wordt één van mijn vrienden uit de koelkast genomen. Maar ik, ik blijf hier. Tot er plots een donkere man met een pet zo wit als de baard van Sinterklaas binnenkomt, de frigo opent en met zijn arm naar mij grijpt. De baas die ik ondertussen ken, wrijft me over een scan en geloof me: dat gevoel is heus geen pretje! Even later zit ik in de auto en word ik vooraan gezet naast het stuur. Een kleine 5 minuten later maakt hij me open en dan komt het moment waar ik al op zat te wachten, ik word gebruikt waarvoor ik besta. Terwijl de man me opdrinkt, zie ik in zijn ogen dat hij ervan geniet. Dat geeft me, hoe fris ik ook ben, een warm gevoel. Plots zakt de autoruit naar beneden. Hij zal het vast warm hebben. Maar wat doet hij nu? Hij pakt me vast terwijl ik al zo leeg ben als de binnenkant van een tennisbal. Waarschijnlijk is hij gewoon verstrooid. Maar neen, hij pakt me nog steviger vast tot ik zelfs plooi en gooit me simpelweg door de ruit van de auto. Ik beland op een stuk gras en hier en daar zie ik etensresten liggen zoals bananen, appels etc. In tegenstelling tot mij worden zij na enkele dagen opgegeten door hongerige dieren. Maar mij lusten ze niet. En ik blijf hier liggen. Hoewel ik niets liever wil dan gerecycleerd worden, blijf ik hier. Na een jaar lig ik hier nog. Tot er plots een man van de Groendienst me met een grijpstok vastneemt. Eindelijk gebeurt er met me, wat er met me moet gebeuren. Ik word gerecycleerd en begin een nieuw leven. Maar begrijpen mensen dan niet dat wanneer ze afval bij zich hebben dat ze het voor hun eigen bestwil best in de vuilbak gooien? Als ze dat niet doen zal het niet lang meer duren tot onze ‘blauwe’ planeet niet meer zo ‘groen’ zal zien. En ik? Ik ben een blikje frisdrank.

Thomas Colpaert – H201GL – Guldensporencollege Harelbeke